● FORMY DUSZPASTERSTWA

▪ duszpasterstwo ogólne • „Duszpasterstwo zwyczajne, zorganizowana działalność zbawcza Kościoła skierowana do wszystkich wiernych, zmierzająca bezpośrednio do zaspokojenia ich powszechnych potrzeb religijnych oraz osiągnięcia celu Kościoła i każdej wspólnoty religijnej, którym jest spotkanie w wierze i miłości”.

+

▪ duszpasterstwo specjalne • „Duszpasterstwo nadzwyczajne, działalność zbawcza Kościoła zaadresowana do określonych grup i tych osób w danym środowisku, które ze względu na warunki życia i ich szczególne potrzeby religijne nie mogą dostatecznie korzystać z duszpasterstwa zwyczajnego. Powinno być dostosowane do poziomu duchowego, intelektualnego, do wieku i zawodu oraz szczególnych potrzeb ludzi”. l+++++ ++++++++++ ++++++++++ ++++++++++ ++++++++++ ++++++++++ ++++++++++ +++++++++ ++++++++ +++++ll (ks. prof. dr hab. Ryszard Kamiński, KUL)

Duszpasterstwo specjalne:
• kategorialne
• sytuacyjne
• organizowane
• formacyjne
• specjalistyczne

+

▪ duszpasterstwo specjalne będące obok duszpasterstwa specjalistycznego częścią duszpasterstwa nadzwyczajnego, jest odpowiedzią Kościoła na specyficzne uwarunkowania i potrzeby religijne konkretnych grup wiekowych, zawodowych, społecznych i celowych. Każda z tych grup ma odmienną mentalność, zwyczaje, kondycję moralną i religijną, co domaga się uwzględnienia w posłudze zbawczej Kościoła. Duszpasterstwo specjalne powinno być dobrze planowane, organizowane i koordynowane, aby mogło właściwie służyć duszpasterstwu zwyczajnemu, będąc jego dopełnieniem i pomocą. Formy duszpasterstwa kategorialnego, sytuacyjnego i organizowanego są realizowane na poziomie ponaddiecezjalym i ponadparafialnym.