Na portalu internetowym Serwis Rzeczypospolitej Polskiej [ czytaj ] widnieje informacja: „Działania z zakresu pomocy społecznej z mocy ustawy wykonują organy administracji rządowej i samorządowej. Współpracują w tym zakresie z organizacjami społecznymi, Kościołem katolickim, innymi kościołami, związkami wyznaniowymi, fundacjami, stowarzyszeniami, pracodawcami oraz osobami fizycznymi i prawnymi”.

Do jednostek organizacyjnych pomocy społecznej należą:

  • regionalne ośrodki polityki społecznej,
  • powiatowe centra pomocy rodzinie,
  • ośrodki pomocy społecznej,
  • domy pomocy społecznej,
  • placówki specjalistycznego poradnictwa, w tym rodzinnego,
  • ośrodki wsparcia,
  • ośrodki interwencji kryzysowej.

Teoria jest piękna, liczby wysokie i statystyki wręcz imponujące. Tylko rzeczywistość rzeczywistość zdaje się temu wszystkiemu przeczyć. Co jest wynikiem przede wszystkim braku znajomości metod pracy z „trudnym klientem”, zwłaszcza metod skutecznego rozwiązywania problemów związanych z bezrobociem, metod pracy z rodziną patologiczną, postępowania z osobami uzależnionymi i chorymi psychicznie; niskiego poziomu umiejętności pracowników pomocy społecznej w zakresie stosowania w praktyce metod i technik interwencji socjalnej oraz braku życzliwości i akceptacji dla rodziny problemowej, korzystającej z systemu w którym istotną barierę stanowią przyjęte w pomocy rodzinnej rozwiązania organizacyjne. „Zwłaszcza te rozwiązania, które są odpowiedzialne za wdrażanie, a może zasadniej mówić – testowanie przez instytucje pomocy społecznej możliwości wykorzystania takich procesów, jak: superwizja, konsultacja i ewaluacja”. [ czytaj ]

Ewaluacja (ang. evaluate „oceniać, szacować” z łac. evalesco „stawać się, być zdolnym, potężnieć” i evaleo „móc, zdołać”), czyli systematyczne badanie wartości albo cech konkretnego programu, planu, działania – zatem ustalenie, czy dany projekt osiąga lub osiągnął zakładane cele jest niezwykle istotna.

Jednocześnie „Wydaje się, że stosunkowo powszechnym, swoistym »rozwiązaniem organizacyjnym« przyjętym w instytucjach pomocy społecznej jest jej zaniechanie. Tymczasem wykluczenie jej z repertuaru użytecznych, stałych procedur uniemożliwia stawanie się pomocy społecznej instytucją »uczącą się«, spychając ją do roli »administratora biedy«”. [ czytaj ]

Opieka społeczna jako zadanie państwa. Studium teoretycznoprawne

 

Sytuacja administracyjnoprawna adresata świadczeń z zakresu pomocy społecznej