Wyniki szczegółowej analizy treści publikowanych na parafialnych portalach internetowych wskazują na wielką niewiedzę i/lub ogromną niedbałość – w jednym i drugim przypadku dotyczącą redaktorów prowadzących te portale oraz ich administratorów.

Najczęstszym błędem występującym w tekstach dotyczących Kościoła i powtarzanym wielokrotnie są słowa – wbrew obowiązującym zasadom – pisane dużymi literami. Zwłaszcza wtedy, gdy słowa te są nazwą godności, tytułów i urzędów kościelnych, a także pełnionych funkcji [ czytaj ], które zasadniczo – tak, jak np. nazwy członków i członkiń zakonów i zgromadzeń zakonnych – zasadniczo piszemy małą literą. Co także dotyczy np. potocznych nazw zakonów i zgromadzeń zakonnych (np. jezuici, franciszkanie, dominikanie).

Natomiast bardzo rażącym błędem – powtarzanym na bardzo wielu parafialnych portalach internetowych – jest łączenie ze sobą wzajemnie stopni wynikających z sakramentu święceń [1536 KKK – czytaj ]. Błędnie nazywanym sakramentem kapłaństwa. Sakrament święceń (łac. ordinatio / 1537-1538 KKK).

W katechizmie Kościoła katolickiego (1554 KKK) czytamy: „Urząd kościelny, przez Boga ustanowiony, sprawowany jest w różnych stopniach święceń przez tych, którzy od starożytności już noszą nazwę biskupów , prezbiterów i diakonów”. 

Dlatego należy wiedzieć, iż diakon („dla posługi”) – osoba z pierwszym stopniem sakramentu święceń (1569-1571 KKK) – nie jest księdzem diakonem, lecz po prostu diakonem. Albowiem księdzem jest osoba z drugim stopniem sakramentu święceń, czyli prezbiter – współpracownik biskupa(1562-1568 KKK).

Trzecim stopniem sakramentu święceń (1555-1561 KKK) jest episkopat (biskup – łac. episcopus). Jednakże osoba po przyjęciu święceń biskupich (powszechnie nazywanych konsekracją lub sakrą biskupią) jest nadal prezbiterem, a tylko wyróżniającym się pełnią sakramentu święceń. Jak z tego wynika łączenie tytułów „ksiądz biskup” jest nazywaniem księdza księdzem. Szczególnie w swej wymowie przedziwnym a nawet zabawnym, gdyż – gdyby przyjąć za porównanie tytuły świeckie i połączyć je z hierarchicznością obowiązującą w Kościele, wówczas nazywanie biskupa księdzem biskupem można porównać do sformułowania np. „magister doktor”. Oczywiście robiąc to bez znajomości zasady, że tytułów zawodowych nie należy mylić z tytułami i stopniami naukowymi.

Trzeba też pamiętać, iż biskupem jest także papież (biskup Rzymu), kardynał (tytuł honorowy), arcybiskup-metropolita (zwierzchnik archidiecezji / metropolii) oraz prymas (tytuł honorowy; w Polsce zwyczajowo przysługujący każdemu biskupowi archidiecezji gnieźnieńskiej).

Ponadto, zwracając uwagę na treści zawarte w katechizmie Kościoła katolickiego (1544-1553 KKK) m.in. wskazującymi na jedyne kapłaństwo Chrystusa nazywanie księży (prezbiterów) kapłanami uznawane jest za nieuprawnione. Zwłaszcza, że w kapłaństwie Chrystusa udział mają zarówno osoby duchowne, jak i świeckie.

Natomiast powróciwszy do tytułów zawodowych, których nie należy mylić z tytułami i stopniami naukowymi trzeba też zwrócić uwagę, że tytułem naukowym – zapisywanym przed imieniem i nazwiskiem – jest tytuł profesora (bez żądnych przymiotników!) nadawany przez prezydenta RP (tzw. profesor belwederski).

Należy go odróżnić od stanowisk profesora uczelni i/lub instytutów naukowych (do 2018 r. profesora nadzwyczajnego) i profesora (do 2018 r. profesora zwyczajnego) oraz od zniesionych w 1990 dwóch odrębnych tytułów profesora: profesora zwyczajnego (wyższego) i profesora nadzwyczajnego (niższego), które funkcjonowały w Polsce od roku 1920.

Informacje o tzw. profesorze uczelnianym – odmiennie dla tytułu naukowego – zapisuje się po imieniu i nazwisku (np. ks. dr hab. Jan Kowalski, profesor UKSW).

W tym miejscu również warto zwrócić uwagę na powszechnie stosowany zapis „prof. dr hab.” uznawany za błędny przez te osoby, które wskazując na kolejność uzyskiwania tytułów naukowych porównują go do nie mającego żadnego uzasadnienia zapisu „dr mgr”.

Trzeba też wiedzieć, że funkcjonujący pomiędzy adiunktem a profesorem (uczelnianym) tytuł: docent, w szkołach wyższych i instytutach naukowych wskazujący stanowisko pracowników dydaktycznych został zniesiony od 1 października 2011 roku. 

 

● POLECAM

  • „Zasady pisowni słownictwa religijnego” (Kościół katolicki), red. Renata Przybylska, Wiesław Przyczyna, Wydawnictwo BIBLOS, Tarnów.
  • „Specyfika polskiej terminologii prawosławnej – Koncepcja normatywizacji pisowni”, red. Jarosław Charkiewicz, Abp Jakub Kostiuczuk, prot. Marek Ławreszuk, ks. Włodzimierz Misijuk, ks. Jerzy Tofiluk, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok.

 

Close Menu

Zamówienie pakietu EXTRA


WYBIERAM PAKIET EXTRA - 900 PLN / ROK


Zamówienie pakietu PREMIUM


WYBIERAM PAKIET PREMIUM - 750 PLN / ROK


Zamówienie pakietu SUPER


WYBIERAM PAKIET SUPER - 600 PLN / ROK


Zamówienie pakietu STANDARD


WYBIERAM PAKIET STANDARD - 450 PLN / ROK


Zamówienie pakietu BASIC


WYBIERAM PAKIET BASIC - 300 PLN / ROK