● ODNOWA DUSZPASTERSTWA

„…parafia jest wezwana do tego, aby zgodnie z wymaganiami czasu dostosować swoją posługę do potrzeb wiernych i historycznych przemian. (11) … samo powtarzanie czynności duszpasterskich niemających wpływu na życie konkretnych ludzi staje się sterylną próbą przetrwania, często przyjmowaną z ogólną obojętnością. (17) Odnowa ewangelizacji wymaga nowej uwagi i różnorodnych propozycji duszpasterskich, aby Słowo Boże i życie sakramentalne mogły dotrzeć do każdego w sposób odpowiadający jego sytuacji życiowej. (18)

▪ Duszpasterstwo „paciorkowe” przez dziesiątki lat oparte na powtórzeniach wciąż tych samych form życia religijnego to już przeżytek. Związek z terytorium jest coraz mniej zauważalny, w „globalnej i zbiorowej wiosce” miejsca przynależności stają się wielorakie. Parafia jest wezwana do tego, aby zgodnie z wymaganiami czasu dostosować swoją posługę do potrzeb wiernych. Kluczem do koncepcji człowieka bez Boga „martwego” w jego duszy jest nakaz likwidacji skostniałych, „przeterminowanych” metod. Duszpasterstwo we współczesnym społeczeństwie to nauczanie, z konieczności niekiedy „zdalne”, jak być człowiekiem przeżywającym wiarę świadomie. „Bycie katolikiem nie jest nudne. Bycie katolikiem w sposób wolny, pełny i otwarty jest fascynujące. (…) Labirynty współczesnej kultury wymagają od nas inteligencji i przenikliwości w praktykowaniu pełnego i otwartego katolicyzmu w XXI wieku”.

+

▪ Błędem kardynalnym jest mówienie o celach, a nie o metodach działalności duszpasterskiej. Duszpasterstwa nigdy nie należy ograniczać do wiernych, którzy są obecni. Ono musi szukać zagubionych w wierze, dostrzegać „bezdomnych religijnie” i obejmować  „odnalezionych”. W duszpasterstwie nie można wprowadzać podziału na równych i równiejszych; wszyscy ludzie są tak samo ważni i mniej lub więcej potrzebni Kościołowi. Każdy człowiek na swój sposób, chociaż najbardziej uprzywilejowanymi powinni być „zagubieni”.  Na potrzebę wyjścia Kościoła z „getta religijnego”, otwarcia się na problemy pastoralne i społeczne dzisiejszego świata i wszystkich ludzi, wskazywała już ogłoszona (7 grudnia 1965 roku) przez papieża Pawła VI  Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym „Gaudium et Spes” (Radość i Nadzieja). Duszpasterstwo to służba należna człowiekowi.

▪ „Nasze zachęty nie zmierzają zaiste do tego, by wierzono, że wszelka doskonałość polega albo na niezmiennym sposobie postępowania, który Kościół w minionym wiekach przyjął, albo na tym byśmy w pewnym sensie nie przyjmowali powszechnego sposobu postępowania, odpowiadającego umysłowości ludzi dzisiejszych, chociaż można by go pochwalić. Dlatego zawsze będziemy mieć na pamięci jako cel i dzieło Naszego Pontyfikatu owe słowo Poprzednika Naszego, czcigodnej pamięci Jana XXIII, które wyraża dostosowanie rzeczy do potrzeb naszej epoki”.

▪ Myśl o nowej ewangelizacji, sformułowana przez papieża Pawła VI i stale rozwijana przez Jana Pawła II oraz jego następcę Benedykta XVI powróciła w Instrukcji: Nawrócenie duszpasterskie wspólnoty parafialnej w służbie misji ewangelizacyjnej Kościoła. Papież Franciszek często przypomina o potrzebie „kreatywności”, poszukiwaniu „nowych dróg” w duszpasterstwie. „Jeśli parafia nie żyje duchowym dynamizmem właściwym ewangelizacji, naraża się na ryzyko bycia strukturą skupiającą się na sobie i sklerotyczną, która proponuje doświadczenia pozbawione już ewangelicznego i misyjnego smaku, być może przeznaczone tylko dla małych grup. Odnowa ewangelizacji wymaga nowej uwagi i różnorodnych propozycji duszpasterskich, aby Słowo Boże i życie sakramentalne mogły dotrzeć do każdego w sposób odpowiadający jego sytuacji życiowej”.